De Duitse oorlogsindustrie had een enorm tekort aan grondstoffen. In 1941 kwam de eerste en in 1942 de tweede metaalverordening. Ging het bij de eerste nog om het in beslag nemen van klein koper- nikkel en tinwerk, bij de tweede verordening werden o.a. standbeelden, melkbussen en kerkklokken opgeëist.

In mei 1943 werd ook de Escharense kerkklok genaamd Margartha (uit 1588!) door de Duiters opgehaald. Toen de slopers verschenen om haar uit de toren te halen, hebben enkele parochianen haar ten afscheid nog laten luiden. "Dit laatste luiden maakte op hen die dit hoorden een weemoedigen indruk", zo meldt een geschrift uit die dagen.

De meeste klokken gingen op transport naar Hamburg om omgesmolten te worden. Na de oorlog bleek echter dat de bezetter er niet in was geslaagd om alle klokken om te smelten. Op opslagplaatsen trof men grote aantallen klokken aan. Onze "Margaretha' werd na een zoektocht uiteindelijk ongeschonden op een terrrein in Groningen terug gevonden. Waarschijnlijk is hij bij een retourzending van in beslag genomen klokken van noord Nederland, daar vanaf Hamburg terecht gekomen. 

(op het tabblad kerkklokken is meer over de historie van de klokken te lezen)